LYRIC

Μια φορα κι εναν καιρο σ’ενα σπιτι κατοικουσε ενα κοριτσακι εφηβικης ηλικιας
παιδακι ομορφο σαν την αγαπη
Αγαπη τ’ονομα της ήταν Αγάπη
πάλι θα στο ξαναπώ μη ξεχασεις
Εκει ζουσε κι ο μαλακας
ο μαλακας πατερας της χηρος της νεκρης της μανας
χωρις λογο βαραγε την Αγαπη λες κι ειχε κατι με δαυτη
λες κι ειχε κατι παθει κι αυτος σαν παιδακι
τελος παντων
η Αγαπη δε μιλαγε, μολις μιλαγε ο πατερας τη βαραγε
δε σταματαγε μεχρι αιμα να δει
κι η Αγαπη παρεμενε σιωπηλη σ’ενα δωματιο 2×3
στου τοιχου τη γωνια με τα γονατα στα χερια να κρατα
να προσπαθει να μη μισησει τον ιδιο της το μπαμπα
μ’ απ’ αυτους που περιμενουμε να ναι στο μ’ αγαπάς
καμια φορα ειναι ο,τι χειροτερο εχουμε για μας

Οι γειτονες ακουγαν τις φωνες
μα για καποιο λογο κανεις δεν εδινε σημασια σ’αυτες
Καποιοι λεγαν πως τον πατερα ξεραν
και δεν τα βαζανε μαζι του γιατι τον τρεμαν
ειχανε κι αυτοι εναν τετοιο λεει
ακομα δεν τους καταλαβαινω, μα δεν εχει σημασια εγω σε τι πιστευω
το γεγονος παραμενει: η Αγαπη υποφερει
κι ο μαλακας πατερας της ανενοχλητος καταστρεφει
Καπως ετσι η Αγαπη μεγαλωνε διαλυμενη
με μελανιες οποτε τολμουσε να πει μια λεξη
με μια πορτα κλειδωμενη
αναγκασμενη να μενει καπου που δε μπορουσε να προσφερει αυτα που θελει

Μια μερα κλασικη η αγαπη ειχε αρπαξει τοσο ξυλο που φοβοταν να φοβηθει
και παιρνει αγκαλια τον πατερα της κι εκεινος τη ρωταει
<τι?>
<μπαμπα ο,τι και να κανεις εγω σ’αγαπω πολυ>
κι ο μαλακας αντι να συγκινηθει
παιρνει την κορη του και την πεταει στο δρομο σα σκυλι
παει να χαθει και τοτε εκεινη τον αποχαιρεταει χαμογελαστη
Γιατί η αγάπη συγχωρεί!
κι απο τοτε γυρναει στους δρομους κ ψαχνει να βρει
καποιους τρελους που λενε πως την ψαχνουνε κι αυτοι
αλλοι λενε πως εχει χαθει, αλλοι λενε πως ειναι νεκρη
κι αλλοι πιστευουν πως εχει φυγει απ τη γη!
ναι μπορει! κι εχουν περασει κ 1000δες χρονια
αλλα πιστευω μα πιστευω πως η αγαπη κυκλοφορει καπου ακομα
μπορει να ναι σε δρομους η αναμεσα σε φιλους
εγω πρεπει να την ειδα μια μερα γραφοντας στιχους

Added by

John Alles

SHARE